Ik denk dat veel mensen dit wel kennen. Vroeger heb je je ouders gekgezeurd om iets, en je hebt het uiteindelijk nooit gekregen of mogen kopen. En nu je uit huis bent koop je af en toe, of misschien wel dagelijks, dat ene ding. En nog steeds wordt je er gewoon blij van!

Ik heb dit met een aantal dingen, vandaag #1.

Het verassings-ei.

Dit is een beetje een lastige, want ik mocht nooit een verrassings-ei omdat ik vroegen zo ongeveer allergisch voor alles was, en dus ook voor chocolade (ben ik nu van af, obviously…) Maar goed, als mijn moeder vroeger was meegegaan in mijn ik-ben-een-krijsende-kleuter-op-het-supermarktgangpad-gedrag dan was ik er waarschijnlijk niet meer geweest. Maar ik denk dat ik ze sowieso niet had gekregen. 2 gulden voor 2 happen chocola en een plastic speeltje: neh, no way!

Maar nu, in onbewaakte momenten, als ik mezelf een kleine oppepper wil geven gris ik soms bij de kassa een ei mee. Die maak ik dan thuis open terwijl ik mijn jas nog aan heb, en de boodschappen niet uitgepakt. Ik peuter voorzichtig het folie van het ei, zodat het in één stuk blijft (shake hands, Charlie from the Chocolatefactory) en leg het papiertje weg. Dan probeer ik altijd het ei mooi door de helft te openen, door zachtjes op de smeltrand te knijpen. Vervolgens verlies ik mijn geduld, gooi in in één soepele beweging het hele ei in mijn mond om vervolgens luid smakkend aan de verrassing te beginnen. Met een mond vol choco worstel je dan met dat plastieken rot-ei wat die gaan nou eenmaal niet zomaar open, om vervolgens het ei in een ruk open te trekken waardoor al die honderdmiljoen plastic dingen door de kamer heen suizen. Dan frutsel je nog wel met de mini-frutsel-prutsel handleiding om ook die in de hoek te gooien. Dan maar zelf doen. Wat helemaal frustrerend is, als er ook stickers bijzitten. Die plak ik namelijk altijd scheef, waardoor je kleine speeltje bij voorbaat een beetje kneuzig is. Maar laten we wel wezen, echt gave dingen zitten er nooit in.

Ik had ooit een vriendje die dit heimelijk genoegen deelde. Samen boodschapjes doen, thuis een lekker wijntje uit de koelkast, wat lekker spul in bad, en dan toverde hij als klap op de vuurpijl 2 verassingseieren tevoorschijn. Let me tell you, het is best een uitdaging om zo’n speelgoedje in bad in elkaar te zetten! 1 keer neigde het moment naar perfectie, want wat zat er in mijn ei? Een klein bootje met een zeiltje! Oh wonder! Hoe gezellig is dat, met een bootje spelen in bad! Juichend heb ik het bootje in elkaar gefrutseld, we hadden al een fles wijn om het bootje te dopen, alles kwam prachtig samen. Het bootje was klaar wij hielden ons adem in, hopen op een behouden vaart. Ik liet het bootje gaan, en met een zeker je-ne-sais-quoi gleed het bootje sierlijk naar de bodem van het bad.

Opgedragen aan Otto.

Foto van Lapideo

UPDATE: ik tag Simply Suzie (vet coole beautyblog-chick) en Kitty (super-smart nieuwe-media-goeroe-in-de-dop)!

UPDATE 2: ik heb mijn eerste bloglovin follower! Don’t be shy all y’all, follow me!