Gerhard Fischer is Professor of Computer Science, een Fellow of the Institute of Cognitive Science, en de grondlegger van het Center for LifeLong Learning & Design (L3D) aan the University of Colorado, Boulder. Hij schreef een artikel (Understanding, Fostering , and Supporting Cultures of Participation) over het begrijpen, onderhouden en ondersteunen van actieve communities, ofwel Cultures of Participation. Hij beschrijft in dit artikel 3 ontwerprichtlijnen die ik nader zal toelichten:

Ontwerprichtingen Fisher

Meta-design

Design for designers: geef de gebruikers zoveel mogelijk de ruimte om een omgeving naar hun wensen aan te passen. Het belang het het doel van een bepaalde ruimte kan in de loop van tijd veranderen en het is fijn als de omgeving niet de bottleneck blijkt.

Design for social creativity

Ontwerpen voor sociale creativiteit. Samen bereik je meer dan alleen en dat is de kracht van een community. Vaak is het zo dat mensen binnen bepaalde communities expert zijn in hetzelfde ding. (Op een Apple-forum vindt je doorgaans geen grote groepen mensen die fantasische sokken kunnen breien, uitzonderingen daargelaten.) Ontwerpen voor sociale creativiteit zou betekenen dat je juist voor een grote diversiteit aan mensen ontwerpt.

Richer ecologies of participation

Om dit moment is maar 1 soort gebruiker de ultieme gewenste gebruiker. De gebruiker die dag en nacht bijdraagt. Het is slimmer om je gebruikers niet op die manier aan banden te leggen. Verleid ze om meer bij te dragen maar straf ze niet af als ze niet 24/7 productief zijn.

Mijn online participatie platform

Soms heb je een goed idee. Een idee waarbij je niet precies weet hoe je het moet toepassen, of een idee waarbij je bij voorbaat al wat hobbels op de weg ziet. Een goed idee desalniettemin! Je zou wel willen dat een expert met je meekijkt of gewoon iemand met een frisse blik. Sommige ideeen kun je wel in woorden vatten, anderen kun je alleen maar tekenen, of misschien wel alleen laten zien in een filmpje. Ik zou graag voor deze ideeën een platform maken, waarbij mensen hun ideeën uitzetten. Een plek waar je kunt discussiëren, bekritiseren, maar vooral ook leren. Je kunt er schetsen maken, even snel of heel gedetailleerd en uitgebreid. Misschien kun je voor jouw idee wel bepaalde mensen oproepen er naar te kijken. Specifieke personen of kenners uit een bepaald vakgebied. Het lastige met ideeën is dat mensen vooral gemotiveerd zijn om erover mee te denken als ze een bepaald gevoel van eigenaarschap hebben. Dat is dus een belangrijk onderdeel om mee te nemen in het platform. Ik zou graag een waarderingssyteem in het leven roepen (nadrukkelijk geen beloningssysteem!).

Tools

Ik zie de interface voor me als een soort van Prezi-achtig werkbord. Het is zo groot als je zelf toestaat, en met een helicopter-view kun je alle onderdelen gezamenlijk bekijken en inzoomen tot in detailniveau. Geen onderdeel van het idee is belangrijker dan het andere in de ontwerpfase, en daarom liggen ze allemaal open en bloot op het grote werkblad.

Schetsen

Elke ontwerper weet hoe belangrijk het is om te schetsen. Het is daarom ook heel belangrijk dat je met een pen tekeningen kunt maken. Maar niet iedereen ziet schetsen voor zich als een tekening. Sommige mensen en sommige ideeen vragen om een schets in word, excell, of sketch-up. Al deze tools zijn beschikbaar en documenten liggen open en leesbaar op het grote werkblad.

Doorgeven

Een belangrijk onderdeel van de schrijf methode van Loesje (het welbekende Arnhems meisje) is het doorgeven van een idee op tafel. Iedereen moet er iets aan toevoegen. Je eindigt met een slogan of tekst waar iedereen zich heen beetje trots op mag voelen. Ik wil dat de mogelijkheid bestaat dat iedereen iets bijdraagt aan elk onderdeel van het idee. Het meeste sneuvelt wellicht weer maar juist doordat mensen meedenken over iets waar ze wenig of juist veel verstand van hebben, krijg je vernieuwende ideeën.

Aanwijzen

Elke initiator en elke groep kan iemand aanwijzen waarvan ze graag willen dat deze meedenkt. Een een voor de aangewezene, en ontzettend handig voor de initiator!

Beschrijf voor elke tool hoe ze vanuit de drie ontwerprichtingen als goede oplossing gezien kunnen worden voor het stimuleren van een participatie ecologie . Bespreek specifieke richtlijnen van Fisher die relevant zijn voor je tool.

Verwachting

Velen hebben geprobeerd wat ik probeer te doen. Google wave is misschien wel het bekendste voorbeeld. Ik vind het nog altijd jammer dat daar in zijn volledigheid de stekker uit is getrokken, omdat het concept zich juist erg leende voor aanpassingen vanuit de community. Ik vermoed dan ook dat mijn idee veel mensen enthousiast kan maken, maar slechts een kleine slagingskans heeft en ik denk dat dat vooral te maken heeft met het eigenaarschap van een idee. Veel mensen hebben de capaciteit een bestaand idee naar een hoger plan te trekken, maar weinigen zullen zich er daadwerkelijk toe uitgenodigd voelen, omdat ze zich geen eigenaar van het idee voelen als ze ‘slechts’ bijdragen. Daarom hoop ik, doordat je als ‘initiator’ van een idee, de mogelijkheid hebt om mensen specifiek aan te wijzen als ‘verbeteraar’, de verbeteraar het als een eer zal zien en zich daardoor ook een beetje eigenaar zal voelen.

Al met al denk ik dat elke toepassing die als doel heeft een gezamenlijk idee te maken, een slow start heeft. Bij deze zal het niet anders zijn.

Happy Hour gamification voorbeeld: afspraakregel of appointment dynamic. Wees op een bepaalde tijd op een bepaalde locatie.  Deze regel is volgens Seth Priebatsch de meest beroemde afspraak regel.

Linkedin gamification voorbeeld: Vooruitgang. Doordat je je irriteert aan de incomplete ‘statusbalk’ (of het betere Engelse progress bar) bij je profiel wordt je getriggerd je profiel compleet te maken.

Creditcard gamification voorbeeld: Status. Door een zeldzamere black-card te introduceren wordt deze kaart gewilder. Mensen worden hierdoor getriggerd om meer te verdienen? (Ik denk dat dit het doel is, maar ik kan me niet voorstellen dat je harder gaat werken of om promotie gaat vragen met alleen die zwarte kaart in je achterhoofd. Wel geloof ik dat je naar zoiets kunt verlangen.)

Digg is een voormalig gamification voorbeeld: Status. Door nieuwsberichten te ranken krijgt de plaatser een bepaalde status.

Spellen op school via gameboy gamification voorbeeld. Ik weet niet op welke manier het spelen op een gameboy precies is toegepast, maar ik neem aan dat het om een scoresysteem gaat.

Hybride auto gamification voorbeeld. Scoresysteem.

Club Penguin voor zover ik kan inschatten is deze game een playification voorbeeld. Gebruikers volgen vooral hun eigen weg en het is bijvoorbeeld mogelijk om te ‘cheaten’.

Webkinz is eveneens, voor zover ik kan inschatten een playification voorbeeld. Er wordt een wereld gecreeerd en je bent vrij je daarbinnen te bewegen.

Maffia Wars  is gamification. Meh.

Geocaching vind ik een twijfelgeval. Playification omdat je zowel als plaatser van een cache en als vinder van een cache vrij veel vrijheid hebt. Als plaatser bepaal je (met goedkeuring van evt gemeente of eigenaar gebied) waar je je cache uitzet en hoe jij vind dat de vilder op pad gaat, en als vinder heb je ook vrij veel in te brengen. Je kunt grotendeels bepalen wanneer je op pad gaat, of je een ontzettende omweg neemt en ook als je de cache zelf niet kunt vinden kun je op de site wel je woordje doen. Maar gamification omdat wel je score en ranking wordt bijgehouden, en er vele (ongeschreven) regels zijn.

Dice game is play. Alleen de dobbelstenen zijn gegeven. Wat er verder mee gedaan wordt is aan de spelers.

World without oil is zover ik kan inschatten game. De doelen zijn duidelijk en volgens mij is het pad er naar toe ook al gebaand.

Superstruct is zover ik kan inschatten game. De doelen zijn duidelijk en volgens mij is het pad er naar toe ook al gebaand.

Spore is play. Je wordt als speler in een enorme speeltuin losgelaten waar je zelf je weg in kunt vinden. Van het begin der tijden tot het tijdperk van ruimtereizigers kun je zelf bepalen wat je gaat doen. Leuk spel lijkt me!

Playification van een bestaande site

Routeplanner. Reis door Nederland in jouw virtuele voertuig en vind de kortste en beste route. Je kunt op deze manier samen met andere gebruikers ook experimenteren. Door het maken van olifantenpaadjes en door het bekijken welke bestuurders gebruik maken van welke wegen kun je ondertussen wellicht ook iets doen aan het file-probleem of vermindering van co2.

“Ambient intimacy is about being able to keep in touch with people with a level of regularity and intimacy that you wouldn’t usually have access to, because time and space conspire to make it impossible.”

• The Bench Object

The Bench Object is een bankje in een openbare ruimte dat opwarmt wanneer er iemand op een ‘partnerbankje’ gaat zitten. Een aantal dingen van dit object zijn mij niet duidelijk. Ik weet niet precies wat er met een partnerbankje bedoeld wordt. Is het de zitplaats direct naast je op de bank, of is het een ander bankje dat onzichtbaar gekoppeld is? (Dat laatste lijkt mij wel leuk, in een wachtruimte of iets dergelijks is het niet logisch dat je plaatsneemt direct naast een andere wachtende, tenzij er geen andere zitplaats vrij is. Wanneer sommige zitplaatsen onzichtbaar gekoppeld zijn lijkt mij dat dit voor grappige situaties kan zorgen.) Verder snap ik niet precies wat de bedoeling is; er wordt gesproken over een verhoogde mate van intimiteit maar ook over een verhoogde mate van ongemakkelijkheid. Het lijkt mij dat een gevoel van ongemakkelijkheid niet wenselijk is. Wat ik zelf van deze objecten vind? Sympathiek, speels en op een vrolijke manier geeft het een gevoel van gezelligheid en samenzijn.

• The Feather

Het idee van the Feather is dat een stel, dat niet bij elkaar woont toch een gevoel van samenzijn kan ervaren. Dat gaat als volgt: persoon a heeft een fotolijstje, persoon b heeft een plexiglazen buis met met daarin een veertje. Wanneer het fotolijstje wordt aangeraakt, gaat het veertje in de buis zweven.

Tja. Ik vind dit wel een heel leuk idee, maar nogal vergezocht. Zoals in het artikel van Bill Gaver al wordt aangegeven heeft dit object een bepaalde poetische meerwaarde, die ik wel zie, maar waar ik weinig affiniteit mee heb. De belemmeringen van dit object zijn, dat veel van de informatie die je graag zou willen laten weten aan je partner, verloren gaat. Ook vind ik zowel het fotolijstje als de plexiglazen buis een beetje tekortschieten wat betreft intimiteit. Het zijn koude strakke voorwerpen waar behalve de toegeschreven functie weinig aan te beleven is.

• The Scent

Hier gaat het al wat beter: het concept is vergelijkbaar met the Feather, behalve dat er in plaats van een zwevend veetje, een geur wordt verspreid. Een geur is zelf te kiezen en beleef ik zelf als veel intiemer. Een beetje als het t-shirt van je vriendje dragen maar dan anders.

• The Shaker

Ik heb geen idee hoe de onderliggende techniek functioneert, en daarom vind ik dit één van de leukere objecten. Bij alle andere objecten heb je na het lezen van de beschrijving wel een vermoeden van de werking, dit zou ik wel eens in het echt willen zien en voelen.

• The Kiss Communicator

Blaas in een kastje aan de ene kant, aan de andere kant gaan er een lichtje opgloeien. Stom idee. Minder dan een slap aftreksel van een echte zoen en ik kan me niet anders voorstellen dan dat je hier binnen een minuut op zal zijn uitgekeken.

• The Bijlmer Bench

Dit zijn op zich wel concepten waar ik blij van word. Kunst en techniek die wordt ingezet om een leefomgeving te verbeteren is een goeie zaak in mijn ogen. In het geval van de Bijlmer Bench werd de gemoedstoestand van de bewoners getoond op plekken die voor iedereen zichtbaar zijn. Wat mij niet helemaal duidelijk werd aan dit project, is wat de uitwerking op de leefomgeving was. Ik kan me voorstellen dat dit project een positieve boost geeft, maar ook dat juist dingen als sombere gevoelens of onveiligheid een stem krijgen en daarmee de toon zetten.

• Digital Family Portrait

Het Digital Family Portrait werkt als een soort gezondsheidsmonitor op afstand. Beweging en andere belangrijke informatie wordt gemeten en aan betrokkenen bericht. Dit kan als handig hulpmiddel gebruikt worden voor thuiszorgorganisaties en familie, maar eigenlijk gaat dit product aan een heel belangrijk element voorbij: eenzaamheid is bij ouderen een vrij actueel probleem, en volgens mij geeft het Digital Family Portrait juist de mogelijkheid om deze mensen nog eenzamer te zijn. Niet het gewenste resultaat lijkt mij.

• Weasley’s Clock

Als ik aan Weasley’s klok denk, denk ik aan rommelige gezelligheid. Dit heeft uiteraard te maken met de Familie Weasley zoals deze in de boeken van J.K. Rowling worden geschetst. Als iets dergelijks in de realiteit gebouwd zou worden, is het denk ik vooral van toepassing bij gezinnen. In zo ongeveer elke andere situatie zul je te maken krijgen met privacy problemen.

Mijn ontwerp

Op youtube vind je veel mensen die een review geven over bepaalde producten. Boeken, kleding, en ook heel erg veel make-up. De dames en heren die make-up reviewen hebben vaak veel volgers, de make-up die zij aanprijzen wordt vrijwel onmiddelijk populair, tienduizenden geabboneerden en volgers zijn geen uitzondering en al die volgers willen weten wat hun make-upgoeroe die dag draagt.

Om het goeroes en andere makeupmeisjes (en jongens) makkelijk te maken te delen wat ze die dag dragen wil ik makeupverpakkingen ontwerpen die het gebruik delen op social media. Lipstickhulzen, oogschaduws, blushes en mascara’s worden aan een social media account gekoppeld, en wanneer deze in gebruik worden genomen, wordt er automatisch een bericht naar de social media gestuurd.

Op deze manier kunnen volgers van een goeroe precies bijhouden wat hun idool draagt, en ook is het handig als je niet precies dezelfde lipstick als jouw collega wil dragen.

Gebruikte metafoor

Ik heb voor mijn ontwerp geen interactiemetafoor gebruikt. Ik spreek via de verpakking van het make-up artikel met mijn volgers. De communicatie verloopt eenzijdig. (reacties op een tweet of facebookbericht zijn uiteraard wel mogelijk.)

Op Marktplaats is de toepassing van een metafoor voor een sociale activiteit goed gedaan. Voordat de gebruiker ooit op de site is geweest, zal deze een goed beeld hebben van de functionaliteiten van het platform. Omdat marktplaats.nl zich vooral richt op verkoop van gebruikte artikelen, zou een naam als Vlooienmarkt misschien nóg passender zijn, maar dat zou op een aantal fronten ingaan tegen de adviezen voor het gebruik van metaforen die Kuniavsky beschijft.

Gebruik een metafoor om te inspireren, niet om te beperken.

In de begindagen van markplaats.nl was het misschien wel helemaal niet de bedoeling om vooral gebruikte artikelen aan te bieden, misschien was het wel bedoeld als een mogelijkheid voor mensen om via een eenvoudig platform een soortement webwinkel aan te bieden. Een naam die dus wel duidelijk weergeeft wat de bedoeling is, maar niet beperkend werkt.

Gebruikte interactiemetaforen:

Veel verder dan de metafoor ‘plaats een bod’ kom ik niet, en zelfs daar weet ik niet zeker of het een metafoor betreft. Een gemiste kans vind ik zelf, maar ik geloof dat marktplaats.nl zeer bewust niet aan redesignen doet, aangezien de vormgeving nog vrijwel hetzelfde is al de begintijd.

tumblr

Tumblr wordt gebracht als een ‘microblogging tool’. In deze vind ik dat een organisatorische metafoor niet op een goede manier is gebruikt. Dit metafoor gaat namelijk voorbij aan één van de belangrijkste gebruiksmogelijkheden van het platform: het volgen van andere tumblr-bloggers. Het medium nodigt niet erg uit om ‘nieuwe’ informatie in te brengen. De voornaamste bezigheden als gebruiker zijn het bekijken van jouw tijdlijn, en het ‘rebloggen’ van posts die je aanspreken. Ik ben zelf een vrij ‘stille’ gebruiker, ik kijk eens in de zoveel dagen wat er op de microblogs is gebeurd die ik volg, ze heel af en toe ‘reblog’ ik een post, maar ik heb nog nooit op de site zelf een blog gepost. (Ik vind dat externe applicaties die informatie doorsturen, zoals instagram, niet tellen als een post.)

Gebruikte interactiemetaforen:

• followers- mensen die jouw blog volgen
• rebloggen – de mogelijkheid om een bestaande post op jouw tijdlijn te plaatsen
• dashboard – de ‘console’ waar je jouw voorkeuren kunt aanpassen
• (un)follow – de knop waarmee je een blog kunt volgen of ontvolgen
• explore tumblr – je komt zo op een overzicht van gepromote blogs

Evernote

Evernote is een voorbeeld van een community waarbij geen sociale activiteit als metafoor is gebruikt, en waarbij een metafoor daar wel op een goede manier is toegepast. Evernote is een tool die jou helpt informatie te organiseren. Dit maken ze mogelijk door moddel van online notitieboekjes waar jij allerhande informatie in kwijt kan. In dit notitieboekje kun je zelf aantekeningen maken, artikelen opslaan, fotos en filmpjes plakken en checklists maken.

Goede metaforen omschrijven de functie, niet het uiterlijk.

De notitieboekjes, zoals Evernote ze noemt, zien er niet uit als een notitieboek. (Dat zou het gebruiksgemak ook verslechteren, denk ik.) Maar door ze zo te noemen, snap je als gebuiker wel wat de bedoeling is. In huis heb ik meerdere notitieboekjes. Éen voor schetsen, een ander voor een reis die ik aan het plannen ben. Het is fijn dat een dergelijke manier van categoriseren ook in dit platform geboden wordt.

Gebruikte interactiemetaforen:

• notitieboeken – categorisatietool
• notities – dit kunnen teksten, filmpjes, tekeningen, foto;s of een combinatie zijn
• account
• “onthoud alles” – gezien op de website
• “sla alles op” – gezien op de website
• “vind dingen snel” – gezien op de website

Pearltrees

Oh. Oh… Wat is het gebruik van deze metafoor kwaadmakend! Met witte knokkels was ik door de uitleg van deze webservice aan het klikken. Pearltrees wil zich graag meten aan Evernote, zo lijkt het. Deze service biedt jou de mogelijkheid om jouw ‘interesses’ (waarom alleen interesses?? Misschien wil ik wel dingen voor mijn stomme saaie werk aan de lopende band verzamelen) te organiseren. Deze interesses zijn dan een ‘parel’ (mag ik een teiltje?) en die kun je in jouw boom hangen. (Echt waar?? Ja, ze menen dit.) Hoe ver gezocht zijn deze metaforen? In dit geval is het echt het afschuwelijk gebruik van een metafoor en een tergend kinderachtige benadering wat er voor zorgt dat ik niet eens meer wil weten of deze service een toevoeging kan zijn in mijn leven.

Wat is er nou zo mis aan deze metafoor? Ik geloof vooral dat deze metafoor zich teveel bemoeit met de inhoud, en dat deze metafoor te ver gezocht is. Ik kan me bijna de urenlange, zoveelste vergadering voorstellen, waarbij uiteindelijk uit pure wanhoop maar is gekozen voor deze sneue naam. Hoezo zijn mijn interesses pareltjes? Wat doen die parels in een boom? Serieus, help me. Ik snap het niet.

• Is het een goede ‘spiegel’? Zie je jezelf terug in het sociale netwerk?
• Is het een goed ‘canvas’? Kun je zien wat je vrienden doen of hebben gedaan?
• Is het een goed ‘raam’? Wordt je uitgenodigd je blik te verbreden?

Ik vond voor alledrie de meetpunten gelden dat ze in mijn ogen onvoldoende gebruikt zijn. In mijn redesign heb ik dus laten zien hoe dit beter kan. Aan de stijl heb ik overigens niets veranderd.

***Dit blog is in het Engels geschreven, omdat de opdracht in het Engels is gegeven.***

“Learning to Love You More is both a web site and series of non-web presentations comprised of work made by the general public in response to assignments given by artists Miranda July and Harrell Fletcher. Yuri Ono designed and managed the web site.

Participants accepted an assignment, completed it by following the simple but specific instructions, sent in the required report (photograph, text, video, etc), and their work got posted on-line. Like a recipe, meditation practice, or familiar song, the prescriptive nature of these assignments was intended to guide people towards their own experience.

From 2002 to its close in 2009, over 8000 people participated in the project.”

Assignment #55

Photograph a significant outfit.

Remember exactly what you were wearing during a recent significant moment. Maybe it was the day that your boyfriend broke up with you, or the day your nephew was born, or the day you decided to become a vegetarian. It should be something that happened in the last six months. Lay out what you were wearing on the floor, as if you are dressing an invisible, flat person. Tuck the shirt in to the pants, the socks in to the shoes, etc. Don’t forget the other things that complete your outfit such as jewelry, purse, hat, etc. Do not add anything extra, like a wig or a mask – just the clothes you were wearing. Stand on a chair or table and photograph the clothes from directly above. Not from above at a slight angle, but so that the camera is pointing straight down. Send us the photo, along with the importance of the day, for example, “What I Was Wearing When I Got The Phone Call About Grandma Marris Dying.” Please try and keep your title/description as short as possible. Do not write on the actual photograph, and make sure your photo is in focus. Note: avoid moments that you knew would be significant and so dressed accordingly – such as graduation or Halloween. The outfit itself does not need to be significant, it is just what you happened to be wearing when something of emotional significance happened.

What I was wearing when we (finally!) had our first ‘date’.

We liked each other for some time and I wanted to keep my ‘cool’ a bit, so I picked out something that I now think is rather dull. :) Also, I should say that the outfit was not as wrinkly as it is on the picture , I had to go thought my laundry-basket to retrieve most of the outfit.

I wore my flattest shoes because I knew we were about the same height, and I really didn’t want to be taller than you that day.

Toen ik voor het eerst las over de Shop MAC Cook MAC collectie, wist ik al dat het goed mis was. Dit gaat me geld kosten. Heftige kleuren gaan mij steeds beter bevallen, en laat het nou zo zijn dat deze collectie BARST van de heftige kleuren.

Toen de eerste indrukken en reviews op Temptalia binnendruppelden, las ik daarvan elke letter en ik had dus al met al meer dan een een maand voorpret. En vandaag was het dan eindelijk zo ver! Deze grijpgrage vingers konden zich sluiten om mijn nieuwe aankopen. My preciousss!

Ook verheugde in me enorm op de Viva Glam: Nicki Minaj, maar deze viel met mijn huidskleur helaas echt tegen en ik heb deze dan ook niet meegenomen. Hij is heftig van kleur en ik vind hem nog steeds heel gaaf, maar mijn kleur is het helaas echt niet. Maar dat terzijde, over naar de plaatjes!!

Is het geen beauty? Ik vind het echt een prachtige volle kleur die werkelijk van je lippen af knalt! Met een mooie eyeliner kun je hiermee ook een mooie pin-up look me maken. Ik twijfelde of het wel verstandig was om deze kleur te kopen. Ik heb namelijk niet zo lang geleden de kleur ‘Lickable’ gekocht en de kleuren lijken wel érg op elkaar… Kijk maar:

De tint is exact hetzelfde! Maar zoals je op deze foto kunt zien is de finish wel echt verschillend. Lickable is een cremesheen, en daardoor wat romiger en minder dekkend.

Op deze foto is het verschil nog beter te zien. Ik denk dat voor de meeste mensen geldt dat als je 1 van deze kleuren hebt, je de ander niet perse hoeft te hebben, maar ik vond het verschil nog wel dusdanig, dat ik Quick Sizzle toch aan mijn collectie heb toegevoegd.

En dan nu: Call me bubbles!! Wat een mooi paletje vind ik dit! Warme zomerse kleuren die mij doen denken aan jurkjes en zonnebrillen!

Van linksboven naar rechtsonder : Call me bubbles (satin), Fresh Daily (frost), Full of flavour (matte), Brash (veluxe pearl)

Sunrise! Een gezellig warm en fris ogend paletje, wat een snoep!

Hier zie je de swatches. Zoals je kunt zien is Call me bubbles echt heel sheer van kleur, dat verwachtte ik ook al. Wat me wel een beetje tegenviel is dat de kleur Full of flavour niet echt mee leek te werken. De pigmentatie laat wat te wensen over en ook kreeg ik hem niet mooi gelijkmatig op mijn hand. Met een kwast op mijn ooglid ging dat gelukkig al een stuk beter. Maar oh wat zijn de kleuren Fresh Daily en Brash mooi! Als je van plan bent deze te kopen, vraag of check wel even of deze bij je huidskleur staat!

Al met al met ik dik tevreden met mijn aankopen. Ik vind het wat veel om alles tegelijk te dragen, al is het prima te combineren. Vandaag draag ik echter alleen Quick Sizzle.

Wat willen jullie niet missen uit deze collectie? Enne, wie van jullie heeft wel de Viva Glam Nicki Minaj?

Sowieso had dit liedje na de initiële hilariteit een soort hypnotiserend effect op me. Ik heb het een keer of 6 achter elkaar gekeken. Het was gewoon zo schattig, en blij! Papapadapapapadapapapapadapa! Seriously! Happy camping! Maar toen zag ik dit:

en

en

en tenslotte:

Wat is hier gaande? Is het een wedstrijd? Is er in Azië een soort movement bezig waarin mensen de clip nadoen? Deze meiden zijn met zoveel overtuiging exacte hetzelfde dansje aan het uitvoeren! What the hell? Weet iemand wat dit is? En vooral, waar dit liedje van is? Ik vind het echt magisch! Weet jij het misschien Suzy?

スイートマジック!!

Ik kom net terug van een rondje (veel te koud) hardlopen en er moet me iets van het hart. Ik ben een beetje aan het rommelen met mijn blog, en ook mijn eigen bedrijfje is een beetje uit het oog (maar zeker niet uit het hart). Ik vind bloggen zo ontzettend leuk om te doen, maar de laatste tijd merk ik dat ik last heb van het keurslijf dat ik mijzelf heb aangemeten.

Net zoals vele andere bloggers droom ik ervan om ‘professioneel’ te bloggen. Uitgenodigd worden op events, spulletjes thuis gestuurd krijgen om te reviewen, en maybe, just maybe, ook wat inkomsten te halen uit je blog. Ik merkte voor mijzelf dat deze droom of ambitie me in de weg stond om gewoon leuke artikelen te schrijven. En dat is natuurlijk waar bloggen om gaat. Je gooit wat gedachten de wereld in en je kijkt wel of er een reactie komt.

De angle die ik een tijdje terug beschreef ga ik dus laten varen. Over fashion bloggen? Really Emma? Ik ben NIET fashionable. Als ik 1 keer in de 2 maanden eens wat kleren koop is het veel, en no way dat ik honger lijd voor stiletto’s. Wel voor MAC cosmetica overigens, maar ook dat: ik ben geen beautyblogger. Dat laat ik aan Vera over en aan onze nieuwste bb in town Yasmin. Daarmee is niet gezegd dat ik niet over beauty zal gaan bloggen!

Verder moet ik de opmaak van mijn site echt opknappen. De site is nu een beetje in between looks en dus niet echt heel gaaf om naar te kijken. Needs some work! Wil ik graag een beetje slim aanpakken en is dus niet binnen een dag klaar of geregeld.

Dan! Zit ik er stevig over te denken om ook te gaan vloggen, maar oh wat gaat daar een boel denkwerk aan vooraf! Wil ik zomaar met mijn hoofd heb web op, for the whole world to see? Ik denk dat ik in het Engels wil vloggen, maar mijn Engels is best prima, maar ik ben geen native speaker, dus misschien zet ik mezelf dat een beetje voor schut? Ook ben ik wel een beetje angstig voor pesterige collega’s of kennissen… Aan de andere kant what the crack? Why not. Het lijkt me superleuk om wat internationale vrienden te krijgen en me bezig houden met montage en alle andere dingen die bij het maken van een video komen kijken.

Last but not least! Mijn eigen bedrijfje! Juichend schreef ik me vorig jaar in bij de kamer van koophandel, en na een wat teleurstellende opdracht ben ik me maar weer wat meer op school gaan richten. Terwijl ik het gewoon supergaaf vind om opdrachten voor mijn eigen bedrijfje te doen!

Dat was het voor nu, ben benieuwd wat jullie van mijn ramblings vinden, en bloggers en youtubers, graag jullie advies!

Liefs Emma